Wersja angielska | English version

Salonik Chopinów
Filia Muzeum Chopina
w
Towarzystwie im. Fryderyka Chopina w Warszawie

 

    17-letni Fryderyk Chopin wprowadził się wraz z rodzicami i siostrami Ludwiką i Izabelą do mieszkania w Pałacu Krasińskich w 1827 r., po śmierci najmłodszej córki państwa Chopinów, Emilii (10 IV). Mieszkał tam do 2 listopada 1830 r., do dnia, w którym opuścił Polskę, jak się później okazało na zawsze. W tym mieszkaniu miał Fryderyk do własnej dyspozycji pokoik, o którym tak pisał w liście do serdecznego przyjaciela, Tytusa Woyciechowskiego w Poturzynie, w sobotę 27 grudnia 1828 r.: "Na górze już jest pokój mający mi służyć ku wygodzie, z garderóbki schody do niego wyprowadzone. Tam mam mieć stary fortepian, stare biurko, tam ma być kąt schronienia dla mnie."

    Warunki sprzyjające twórczości zaowocowały. W latach 1827-1830 powstały oba Koncerty Fryderyka Chopina, e-moll op. 11 i f-moll op. 21, które wykonano po raz pierwszy z akompaniamentem kwintetu, właśnie w Saloniku Chopinów; kilka etiud, o których wspomniał kompozytor Woyciechowskiemu w liście z 14 listopada 1829 r.: "Napisałem parę exercissów - przy Tobie bym je dobrze zagrał." W tym czasie skomponował Chopin także Wariacje B-dur op. 2 na temat duetu La ci darem la mano z opery Don Giovanni W.A. Mozarta dedykowane wspomnianemu Tytusowi Woyciechowskiemu, Sonatę c-moll op. 4, którą poświęcił swemu profesorowi, Józefowi Elsnerowi, Nokturn e-moll [op. 72 nr 1] oraz walce, pieśni i mazurki.

    W Saloniku Chopinów bywali koledzy i przyjaciele Fryderyka z Liceum Warszawskiego i Szkoły Głównej Muzyki, pensjonariusze i znajomi państwa Chopinów. Częstym gościem był także Wojciech Żywny, pierwszy i jedyny nauczyciel gry na fortepianie Fryderyka Chopina.

    Wnętrze Saloniku Chopinów, wzbogacone w 1969 r., urzadzono według reprodukcji niezachowanego niestety rysunku Antoniego Kolberga z 1832 r., jedynego historycznego przekazu. Było to zadanie niełatwe, gdyż z autentycznego wyposażenia mieszkania państwa Chopinów nic się nie zachowało. Empirowa sekretera należała do rodziny starszej siostry Chopina, Ludwiki Jędrzejewiczowej. Pozostałe meble pochodzą z epoki i zostały tak dobrane, aby najwierniej przypominały oryginalne. Ekspozycję tworzą - poza bibelotami - portrety Fryderyka, jego rodziców Justyny i Mikołaja Chopinów i sióstr Ludwiki i Izabeli (rekonstrukcje Jana Zamoyskiego z 1969 r. według reprodukcji zaginionych w czasie II wojny światowej portretów pędzla Ambrożego Mieroszewskiego z 1829 r.), wizerunki Wojciecha Żywnego (także rekonstrukcja wg A. Mieroszewskiego z 1829 r. pędzla Jadwigi Kunickiej-Bogackiej z 1969 r.) i Józefa Elsnera (litografia wg własnego rysunku Maksymiliana Fajansa z ok. r. 1850).

    Miniatury pędzla Anny Chamiec przedstawiają Karola Kurpińskiego, kompozytora, pedagoga i dyrygenta, prowadzącego m.in. koncert Chopina w Teatrze Narodowym 5 marca 1830 r., Emilię Chopinównę oraz Izabelę z Chopinów Barcińską i jej męża Antoniego, powstałe w latach 1968 i 1973.

    Cykl rycin Fryderyka Krzysztofa Dietricha z ok. 1827 r. to widoki Warszawy czasów Chopina. W Saloniku Chopinów są także dwa fortepiany i pianino. Najstarszy fortepian pochodzi z lat 1827-1830. Został wykonany przez Fryderyka Buchholtza w Warszawie. Instrument tej firmy stał w Saloniku Chopinów, lecz w 1863 r. został zniszczony. Piękny wiersz pt. Fortepian Chopina napisał na ten temat C.K. Norwid. Drugi fortepian firmy francuskiej Erard z 1856 r. należał wg ofiarodawczyni, markizy de Cadavall z Portugalii, do Franciszka Liszta. Na pianinie zbudowanym przez firmę I. Pleyela w Paryżu w 1855 r. grali wg tradycji przyjaciel Chopina, Julian Fontana, Ignacy Jan Paderewski i Karol Szymanowski.



    Hanna Wróblewska-Straus



    przycisk - zycie przycisk - dzielo przycisk - tradycja
    Poprzednia strona
    Spis treści
    Życie
    Twórczość
    Tradycja
    Następna strona