Wersja angielska | English version

Muzeum Fryderyka Chopina
w Towarzystwie im. Fryderyka Chopina w Warszawie

    Początki Muzeum Fryderyka Chopina w Towarzystwie Chopinowskim w Warszawie sięgają lat trzydziestych XX w. Już w 1935 r., ówczesny Instytut Fryderyka Chopina, założony rok wcześniej przez 32 wybitnych przedstawicieli świata kultury i polityki z Karolem Szymanowskim, Emilem Młynarskim, Stanisławem Niewiadomskim, Józefem Beckiem i Augustem Zaleskim na czele, rozpoczął gromadzenie zbiorów. Zakupiono wówczas od Ludwiki Ciechomskiej, prawnuczki siostry Chopina, a także od Ludwiki Jędrzejewiczowej i Bogusława Kraszewskiego ze Starego Kuplina, trzynaście niezwykle cennych rękopisów. Należały do nich: kompletny autograf Tria g-moll op. 8 na fortepian, skrzypce i wiolonczelę Chopina; listy młodziutkiego kompozytora pisane do rodziny z Szafarni w 1824 roku (w tym cztery słynne "Kuryery Szafarskie") i z Kowalewa [6 lipca 1827] oraz do przyjaciela z lat szkolnych, Juliana Fontany, Paryż [1835]; trzy laurki i powinszowania Chopina dla ojca w dniu imienin (6 grudnia) z 1816 i 1818 roku oraz dla matki z 16 czerwca 1817 a także dwie dedykacje z 6 i 9 czerwca 1833 r. dla Józefa Nowakowskiego, przyjaciela z Warszawskiego Konserwatorium. Wymienione autografy polskiego artysty stanowiły zalążek przyszłego Muzeum Chopina, które po II wojnie światowej rozwinęło znacząco swoją działalność. Przed 1939 r. rozpoczęto także tworzenie Fototeki, Biblioteki i Fonoteki. Należy podkreślić, że dzięki ofiarności i zapobiegliwości Mieczysława Idzikowskiego, członka-założyciela Instytutu Fryderyka Chopina, wspomniane autografy nie uległy zniszczeniu podczas wojny.


    Laurka Chopina dla ojca z 6 XII 1816


    Dwie dedykacje Chopina dla J. Nowakowskiego
    W 1945 r. reaktywowano Instytut Fryderyka Chopina z siedzibą w Warszawie, najpierw przy ul. Zgoda 15, a od 1953 r. w Zamku Ostrogskich przy ul. Okólnik 1. Tu także znalazło swoje miejsce Muzeum, Fototeka, Biblioteka i Fonoteka.

    Do podstawowych zadań Muzeum należy gromadzenie zbiorów, ich opracowywanie, publikacja katalogów oraz wyników prowadzonych badań, działalność wystawiennicza (wystawy stałe i czasowe we własnej siedzibie oraz poza nią) i wydawnicza. Po wojnie przystąpiono przede wszystkim do gromadzenia zbiorów oraz do organizowania pierwszych wystaw.

    Zbiory muzealne (rękopisy, druki pamiątkowe i z naniesieniami rękopiśmiennymi, ikonografia - portrety, widoki miejscowości, plakaty), biblioteczne (książki, czasopisma, nuty), zbiory Fonoteki (płyty analogowe i kompaktowe, taśmy) oraz Fototeki (negatywy, pozytywy, mikrofilmy) pochodzą z zakupów w kraju i za granicą, z darów i depozytów.



    Portret Chopina - kamea w agacie L. Islera


    Fotografia Aurore Lauth-Sand



    List Chopina do J. Fontany,
    Nohant, 7 X 1841, s.1

    Najcenniejsze zbiory muzealne, jak autografy Chopina, jego listy, portrety, pamiątki były i są do dziś nabywane głównie za granicą w antykwariatach Paryża (u A. Brieux, P. Beresa, R. Davisa, M. Lolié, R. Legoux i F. Studzińskiego), Tutzing k. Monachium (u H. Schneidera), Genewy (u N. Raucha), Brna (u Stukera), Bazylei (w Erasmushaus Haus der Bücher AG) i na aukcjach organizowanych w Niemczech (w Marburgu i w Berlinie u Klausa Mecklenburga - właściciela firmy J.A. Stargardt), Francji (w Paryżu w Hôtel Drouot i w Issoudun w Hôtel des Ventes), Wielkiej Brytanii (w Londynie u Sotheby's) oraz od osób prywatnych np. od Arthura Hedleya, londyńskiego kolekcjonera i chopinologa, Aurore Lauth-Sand, wnuczki George Sand w Paryżu czy też Mario Uzielliego w Liestalu w Szwajcarii. Wyjątek stanowią obiekty zakupione po II wojnie światowej od Władysława Bichniewicza, prawnuka najstarszej siostry Chopina, Ludwiki Jędrzejewiczowej (np. złoty zegarek, który młodziutki pianista i kompozytor otrzymał z dedykacją od A. Catalani w 1829 r. oraz portret Chopina-kamea w agacie Luigi Islera z ok. 1842), Ewy i Adama Kotulów z Krakowa (list Chopina do Juliana Fontany, Nohant, 7 X 1841), Mieczysława Idzikowskiego (list Chopina do Juliana Fontany, Nohant, 8 IX 1841) i Pauliny Chromińskiej z Warszawy (książka z podpisem Chopina: J.-F. Bouilly Les encouragemens de la jeunesse, t. II, Bruxelles 1821, dar ojca chrzestnego kompozytora, Fryderyka Skarbka, 5 III 1823) oraz od Jerzego Kniołka z Kobyłki pod Warszawą, który dzięki kontaktom jego ciotki, Józefy Krawczyk z Leonem Ciechomskim z Krakowa, stał się właścicielem ogromnego zbioru chopinianów, liczącego 160 pozycji.


przycisk - poprzednia strona przycisk - spis tresci przycisk - zycie przycisk - dzielo przycisk - tradycja przycisk - nastepna strona
Poprzednia strona
Spis treści
Życie
Twórczość
Tradycja
Następna strona